De tijd die zo moeilijk was

Ik was 17 en zwanger van een dochter en stond er helemaal alleen voor. Mijn papieren waren niet in orde en zag dus helemaal geen manier om m'n kind bij me te houden en op te voeden. Ik hield van m'n kind in m'n buik en wou het een beter leven geven. De enige manier die ik kende was adoptie. Mijn dochtertje zou een goed leven hebben en haar papieren zouden in orde komen. Voor mezelf was het hartverscheurend. De verantwoordelijke van de adoptiedienst kwam regelmatig langs en had vele gesprekken met me. Ze voelde dat ik daar nog niet klaar voor was. M'n kind kwam op de wereld en ik kon haar met mijn gevoelens niet lossen. Adoptie was niets voor mij, maar wat dan? Toen vertelde men mij dat er ook pleegzorg bestond. Er werd duidelijk gesteld dat er andere mensen voor mijn kindje zouden zorgen, tot ikzelf deze taak zou kunnen opnemen. Ik zou ook regelmatig contact hebben met m'n kindje en betrokken worden bij haar opvoeding. Toen ik dat aan andere mensen vertelde, werd mij dat afgeraden en gewaarschuwd dat ik m'n kindje zou verliezen. Ik zou haar nooit meer terug krijgen. De pleegouders zouden haar niet meer lossen. Daar zit je dan. Ik lag vele nachten wakker, wat moest ik doen? Ik had geen geld voor voeding en Pampers en de noodzakelijke dingen des levens kon ik m'n kind niet geven. Zij was ondertussen 4 maanden. Ik had alles geprobeerd, maar als je papieren niet in orde zijn, kan je niets en ook niet werken. Ondanks alles nam ik de stap naar pleegzorg. De dag nadien ging ik samen met een begeleidster van de pleegdienst naar een pleeggezin in Hoevenen. Toen we daar binnenstapten, twijfelde ik nog. Mijn kind achterlaten bij vreemden, kan dat wel? We hadden een gesprek met de pleegouders. Het stelde me wel gerust dat het 'één' gezin was, daarmee bedoel ik, een mama, een papa en enkele kindjes. Mijn dochtertje zou dan toch de kans krijgen om opgenomen te worden in een warm gezin. Na 2 uur praten, namen we afscheid. Morgen zou ik haar brengen. De hele nacht had ik niet geslapen en toen ik 's morgens wakker werd, had ik ook nog windpokken en m'n dochtertje ook. Om 15u reden we naar het pleeggezin. Na 1 uurtje ben ik, met héél veel pijn in m'n hart en hoge koorts, vertrokken. 's Anderendaags belde de pleegmoeder me, m'n dochtertje miste me, om te vragen of ik geen kledingstuk van me had, met mijn geur, om haar te koesteren. Ik vond dat een prima idee, want m'n kindje was dag en nacht bij me. Met het pleeggezin was er afgesproken, dat ik om de 14 dagen op bezoek kwam. Dit verliep steeds heel goed. Ook ik voelde me steeds meer en meer thuis in het pleeggezin. Zij zorgden niet alleen voor m'n dochtertje, maar behandelden mij ook een beetje als hun pleegdochter. Ook ik kreeg een plaatsje in hun gezin. Ze lieten zelfs toe, dat ik mama van m'n kind kon zijn en dat vond ik fijn. Ondertussen zijn we 4 jaar verder. Mijn dochtertje is nu 9 maanden bij mij en alles gaat goed. Mijn papieren zijn nu in orde. Ik kan gaan werken en ik ben in staat om voor m'n kindje te zorgen.

Als ik nu terugkijk op de pleegplaatsing, dan kan ik maar één ding zeggen: "Dit was de beste beslissing in mijn leven".

Wij hebben er gewoon een familie bij gekregen. We gaan regelmatig op bezoek bij het pleeggezin. M'n dochtertje zegt nu tegen de pleegouders "moeke" en "vake". Zij nemen nu de rol van grootouders op en als ik met een probleem zit, kan ik steeds bij hen terecht. Laatst moest ik onverwachts naar het ziekenhuis en de school belde vake op, om m'n kleintje op te halen. En m'n dochtertje verbleef daar enkele dagen tot ik weer thuis was. Wat ik ervaren heb als moeder, die een kind achterlaat in een pleeggezin, zal ik nooit vergeten. Ik heb veel warmte en begrip mogen ervaren in de periode dat ik het moeilijk had. Bedankt pleegzorg ... dat je bestaat.

Evelyn