Hoe het begon

Het begon allemaal via facebook tijdens de les godsdienst op school.

Iemand stuurde mij een berichtje en vroeg of ik een bepaald iemand kende en gaf een naam op. Ja, die persoon kende ik natuurlijk want ze is mijn moeder. Toen kwam het antwoord: “dan ben ik uw papa”. Ik noem hem hier mijnheer X.

Ik heb altijd willen weten wie mijn vader was. Van mijn biologische mama kreeg ik steeds het antwoord dat ze het zelf niet wist. En plots gebeurde dit…Thuis heb ik dat berichtje meteen aan mijn pleegmama laten zien. Zij was wel ongerust en heeft via mail contact opgenomen met mijnheer X. Mijn pleegmama gaf hem de raad contact op te nemen met de dienst voor pleegzorg.

Mijnheer X was zo overtuigd dat hij mijn vader was en kon aan de hand van bepaalde situaties over de eerste maanden van mijn leven vertellen. Karin van de pleegdienst De Mutsaard had verschillende gesprekken gehad met hem en wilde het allemaal een kans geven. Er was maar één manier om dit te weten te komen: een DNA-onderzoek. Het duurde nog een hele tijd voordat dit onderzoek kon gebeuren want een DNA-test is heel duur. Mijnheer X moest die centen nog bijeen sparen. Ik moest heel veel geduld hebben maar ik had wel vertrouwen dat het goed kwam. Ik had ook het gevoel dat hij mijn papa was, dat kon gewoon niet anders.

Het was raar om mijnheer X … (mijn vader????) voor het eerst te zien in het ziekenhuis. Gelukkig waren pleegmama en Karin er ook bij. Crazy spannend allemaal!!!!! Ik was zenuwachtig maar we moesten lachen als de dokter het wattenstaafje één minuut in mijn mond ronddraaide, amaai dat duurde keilang. Hetzelfde gebeurde bij mijnheer X. Daarna hebben ze van ons allebei een vingerafdruk genomen. Zoals in de film, cool … Toen kwam het lange wachten van iets meer dan zes weken. Op een dag kwam de huisarts aan onze deur met de uitslag van de DNA-testen. Mijnheer X was inderdaad mijn papa, yes, yes, yes…………!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik wilde het aan heel de wereld vertellen en deed dit ook een beetje via … facebook.

Mijn pleegouders waren ondanks het goede nieuws toch ook bezorgd. Ik begreep hen wel een beetje maar hoopte dat ze mijnheer X en mij een kans zullen geven. Ik ben ondertussen 18 en weet wel wat ok is of niet!

Na de DNA-test nam Lieve van Oikonde het allemaal over van Karin. Ze hebben met zijn drietjes over mijn toekomst gepraat. Karin en Lieve hebben aan mijnheer X gevraagd om de contacten met mij rustig op te bouwen.

Ik was erg boos op mijn mama, want ze heeft 18 jaar gelogen, zo voel ik dat toch. Pleegmama zegt me steeds dat het 18 jaar geleden voor mama allemaal erg moeilijk was. Ze leefde toen in heel veel chaos en kan hierdoor verward geweest zijn door datum en personen. Of wilde er liever nooit meer over praten. Misschien wel, maar diep van binnen blijf ik erg teleurgesteld. Mijn moeder wist erg goed dat ik zo graag had geweten wie mijn echte vader was. Ik heb het zo dikwijls gesmeekt …

Net voordat mijnheer X voor het eerst naar ons thuis kwam, is Lieve bij hem thuis geweest. Lieve heeft ook een gesprek gehad met de ouders van mijnheer X, mijn grootouders. Iedereen had er een goed gevoel en veilig gevoel bij. De contacten konden starten.

Op 11 maart was het dan eindelijk zo ver, mijn vader is voor de eerste keer bij mij thuis geweest. Mijn pleegouders waren er ook en mijnheer X heeft voor een periode van 18 jaar foto’s bekeken. Zo kwam ik die dag ook te weten dat mijn grootvader, de papa van mijnheer X, mijn peter is. Zo raar allemaal. Mijnheer X was ook erg blij om mij te leren kennen en dankbaar naar mijn pleegouders omdat zij deze contacten verder willen toelaten. In het begin komt mijnheer X één keer per maand op bezoek. Na een tijdje zal het wat meer mogen maar we moeten rustig aan elkaar gaan wennen. Het was echt een superdag. Mijn pleegmama heeft foto’s van mij en mijnheer X genomen. Mijnheer X heeft die daarna door gemaild, ze zijn echt heel mooi.

Toen mijnheer X weg was, zag mijn pleegmama dat het toch wel wat veel was geweest voor mij. Heel veel emoties. Ik heb dikke traantjes geweend op haar schouders. Ik vertelde haar dat ik zo gelukkig was. Ze ging eens door mijn haar en zei lachend: “zotte mouche, rare manier om te laten zien dat je gelukkig bent”. Ik ben er zeker van dat ik ook traantjes zag in de ogen van mijn pleegmama.

Ik probeer niet meer zo boos te zijn op mijn echte mama. Mijn pleegmama heeft gezegd dat ik juist blij moet zijn om mijn beide ouders te kennen en er het beste van moet maken. Ze heeft gelijk maar soms blijft het moeilijk omdat het door haar is dat ik mijn echte papa zo laat heb leren kennen. Mijn pleegmama zegt wel dat mijn echte papa ook gewacht heeft tot ik 18 was terwijl hij altijd geweten heeft dat ik zijn kind was. Dat is ook waar, volwassenen maken het toch zo moeilijk allemaal.

Ik ben blij dat ik mijnheer X binnenkort terug zie, hij is een toffe pee. Ik schrijf en spreek over mijnheer X, want papa zeggen is nu nog raar … misschien zal papa zeggen ook nooit meer gaan, maar dat is niet zo belangrijk.

Ik wil Karin en Lieve van De Mutsaard en Oikonde graag bedanken voor al de moeite. Zonder hen hadden we nog niet zo ver gestaan.

Maar wie ik zeker wil bedanken , mijn pleegouders. Zonder hen … tja … waar was ik dan? Ik zie hen heel erg graag en ik weet dat ze ook ontzettend veel van me houden en veel voor mij willen doen. Langs deze weg wil ik hen keigraag laten weten dat ik nooit zonder hen zal kunnen. Zij winnen de prijs van de beste pleegouder op de wereld. Dat zijn ze al meer dan 15 jaar! Bedankt voor al jullie geduld en sorry dat ik soms een bitch ben….

Veel lieve groetjes van een gelukkige dochter en pleegdochter