Op visite in Afrika

Met mijn schoonpleegzus naar Ghana

Zwart is ze niet en ook geen Afrikaan, een Afro-belg zeg maar. Een gepast woord voor de donker gekleurde medebelg is er niet. De kinderen noemen haar tante Joyce. Voor ons is ze gewoon een (schoon)zus. In Ghana, waar haar ouders vandaan komen, is zowat iedereen broer of zus. Gemakshalve laten ze het pleeggedeelte eraf en niemand stelt zich er vragen bij dat de ene zus twaalf tinten lichter is dan de andere.

Een kwarteeuw geleden kwam Joyce in het gezin van mijn toen zesjarige, aanstaande vrouw terecht. Ze bleef er drie jaar en kwam nadien nog vaak logeren. Twee jaar geleden beviel Joyce van een dochtertje Abishaï en werd mijn vrouw de trotse meter. Tien dagen later werd Joyce meter van onze wat vroeg geboren jongste rebel Marie.

Eind vorig jaar verhuisde Joyce voor een tijdje naar Ghana om daar de cultuur van haar ouders beter te leren kennen. En eerlijk gezegd waren wij ook best wel nieuwsgierig naar het leven in Afrika. Niet vies van een beetje avontuur boekten we een vlucht en vlogen tijdens de kerstvakantie samen met de kinderen naar Accra, de hoofdstad van Ghana. Twee weken logeerden we bij tante Joyce en sister Lilly, een echte (half)-zus van Joyce overigens.

Afrika is België niet. Terwijl het in België sneeuwt, zakt de temperatuur niet onder 30°C. Elke inspanning kost tientallen druppels zweet en water is een kostbaar goed. Zwembaden zijn alleen voor toeristen en kraantjeswater komt uit een vat op het dak dat om de drie dagen moet worden bijgevuld.

In Ghana is alles anders dan bij ons. Hoewel iedereen rondloopt met een GSM en de vier grootste operatoren het straatbeeld proberen te domineren, is winkelen een vak apart. Er zijn geen warenhuizen zoals bij ons, enkel 'stalletjes' ter grote van een teil, een tafel of een kast, die dan weer dit en soms weer dat verkopen. Eten doe je niet op vaste tijdstippen, maar wanneer je honger hebt en slapen doe je waar je toevallig zit of ligt.

Alles gebeurt, maar op zijn tijd. Voor je kan vertrekken moet het huis gekuist, de vaat gedaan, je haar gekapt, de kinderen gewassen en... de watertank gevuld worden. En is het dan eens vijf uur later dan gepland? Wees niet bedrukt, have some quality time. Lees: relax.

Voor kinderen is Ghana alvast geen paradijs. Speelgoed is er niet en speeltuinen al evenmin. In heel Greater Accra zijn er geen buggy's, kinderstoelen, autozitjes, driewielers of stripverhalen te bespeuren, tenzij in dat ene shoppingcenter dat speciaal voor de toeristen werd gebouwd.

Vriendelijk zijn ze wel, die Ghanezen. Altijd hartelijk en goedlachs, steeds tuk op een praatje en een grapje en nooit te beroerd een gepast alibi te verzinnen om drie uur later te arriveren dan gepland.

Voor iedereen die dit leest heb ik alvast één goede raad. Had je twee uur geleden een afspraak met een afro-Belg en nog altijd geen teken van leven ontvangen? Bedenk dan dit: mogelijk is het water op of is er in de wijde omtrek geen ananas te vinden. Misschien was het hoog tijd voor een nieuw kapsel of was de grasmaaier stuk. Maar trek het je niet aan. Zet je neer en relax.

Joris Van Elsen